Gera Schrijft

Gera schrijft 

In mijn leven heb ik tientallen keren met de gedachte gespeeld: ik ga een boek schrijven. Lezen is mijn absolute hobby, het liefst verberg ik mij met een goed glas wijn in een zachte stoel, om te duiken in de levens van personages die mij dierbaar worden.

 

Dromen over schrijven is eenvoudig, maar ik kwam er niet toe om mijn droom te verwezenlijken. Het begin van elk boek eindigde ongeveer bij bladzijde dertig. Daarna was alleen de delete-knop mijn redding.

 

De tijd ontbrak mij ook. Een gezin met vier opgroeiende kinderen kostte veel energie, evenals mijn werk bij het Leger des Heils, waar ik, samen met mijn collega's, straatprostituees ter zijde stond.

Schrijven was een onbereikbare illusie. Maar hoe druk ik het ook had, ik moest wel lezen. Zonder boek onder handbereik voel ik mij altijd diep ongelukkig.

Inmiddels had ik zoveel meegemaakt in mijn persoonlijk leven, maar ook in het werken in de zelfkant van de maatschappij, dat ik bijna knapte van de woorden en zinnen die zich binnenin mij vormden tot verhalen. 

In 2014 begon ik mijn eigen theater producties, Chera Theatraal. Met de voorstelling Chaos 2.0 trok ik door het Noorden van Nederland, samen met een fijne band. Zo kon ik op het podium tenminste iets kwijt van de verhalen in mij, het luchtte enorm op en mijn welwillende publiek was enthousiast. 

 

Helaas kwam er een einde aan de voorstellingen en uiteindelijk ook aan het werken als coach. De diagnose tongkanker in 2015 was onthutsend. Na twee ingrijpende operaties moest ik opnieuw leren praten. Het was een tijd van stilte, maar stilte is helend. Ik leerde  beter te luisteren naar mezelf en anderen. Verhalen groeiden verder in mijn hoofd en zetten zich vast. Columns vonden hun weg naar een publiek. Maar het was nog niet wat ik wilde.

 

Tijdens een schrijftraining onder de Spaanse zon kreeg de schrijfster in mij de ruimte. Ik leerde mijn fantasie te structureren en maakte het schrijfplan voor de roman Winterpad, verschijningsdatum september 2019. 

 

De vrouwen die ik in mijn leven heb ontmoet zijn mijn inspiratiebron. Feit en fictie wandelen hand in hand door de bladzijden, het heden en verleden begroeten elkaar als oude vrienden.

 

Van harte hoop ik dat mijn lezers zich verliezen in de personages en dat ze na het lezen van Winterpad heel even moeite hebben met loslaten...